İnsanın içindeki kopan fırtınalar kadar, doğada dış âlemde o kadar sükûn ve sürekli nizam mevcut. Nizam ve intizam öylesine inatçı ki her şeye rağmen insanı kahredercesine sürekliliğini koruyor ve yine koruyor. Biz kendimizi biliriz. Ben kendimi bilirim. İçimde olanların simetrik olmadığı doğru ise de en azından yok olmayacak kadar tutunduğum bir kuru daldan da mahrum değilim. Simetrik bir hayata ne kadar da ihtiyacım var. Benim kendimi bilişim kurtuluşuma vesile olacaksa bilmeye devam edeceğim. Eğer aksi olacaksa kendini bilmez bir şekilde yaşayıp gidecek miyim? Tuttuğum kuru dalı bırakmaya hiç niyetim yok. Belki bir gün yeşerir. Onun yeşermesi elimin de yeşermesine vesile olursa gözlerimin parıldayışıyla birçok insan dirilebilir. Parıl parıl parıldayan gözlere ihtiyaç var. Parıldadıkça parıldatan bakışlara ihtiyacımız var. Herkesin bana ihtiyacı var. Benim herkese ihtiyacım var mı? Ben eskiden böyle değildim. Böyle dertlerim yoktu. İyi hatırlıyorum. Hep ileri, yükseklere çıkmak için simetrik oturuşlardan geldik buralara. Eskiye ağıt kimseyi kurtarmadı. Beni de kurtarmayacak. Bunu biliyorum. Kuvvetli bir sarsıntıyla sarsılacağımız bize ta bilmem kaç yüzyıl önce haber verilmişti. Bekleyin denilmişti. Öyle ki beklediğimizi bile unuttuk. Unutkanlığımız kurtuluşumuzla neticelenecek mi? Ne iyi olurdu. Unutkanlığımız kadar hanemize sevap yazılsa. Sonra yazılan sevaplar yetmiş yedi ile çarpılsa. Bir kez daha çarpılsa. Olur mu ki? Sorumluluk bir çiğnem et kadar basitçe mi? Aklıma yatmıyor bu. Kafama estiği zaman kulluk, kafama estiği zaman ilahlık! Başaramayacağız. Kesinlikle başaramayacağız. Tasladığımız şey toslayacağımız şey olacak. Olacak ne kelime oldu bile. Olanla ölene çare yok. Bu cümle buraya gitmedi. Son pişmanlık fayda vermez deyimi de buraya gitmez. Zaten bu deyimler fani olanlar için geçerli. Uzun boylu sözlere ihtiyacımız var. İhtiyacımız olan bu sözler kalbimize ilka olmadıkça iflah olmayacağız. Dua edersem kalbime ilka olur mu bu sözler? Lütuf olunsun diye bekliyorum. Bizi kurtarmaya muktedir olanın yardımını bekliyorum. Elime ne kadar da güvenirdim. Şimdi elimden tek gelen beklemek. Her bekleyişin bir sonucu olmalı. Yaşamımız ve ölümümüz Âlemlerin Rabbi Allahın şeditlenmeyeceği bir şekilde olsun. Ve sonra dirilişimiz de bizim istediğimiz şekilde…
Abdullah. |
